Nie wiem jak w Waszych domach, ale w moim raczej nie jadło się dyni, ani kabaczków. Przynajmniej nie w takiej ilości, bym dobrze o tym pamiętała. Kiedy zaczęłam mieszkać sama, spróbowałam przygotować zupę dyniową. Była to jedna z moich większych porażek kulinarnych. 

Dzisiaj chciałam Wam przedstawić bardzo prosty przepis na kabochę (japońską dynię lub kabaczka), który jest dość powszechnym tutaj daniem. A jego ogromną zaletą jest prosty sposób przygotowania. Właściwie najtrudniej jest pokroić samą dynię, potem pozostaje tylko gotowanie. Ja używam maszyny do ryżu, w zależności od twardości dyni gotuję się ona od 20 do 40 minut. Uwaga przepis nie jest wegetariański, gdyż zawiera wywar rybny. 

Myślę, że najlepiej do tego dania nadaje się zielone warzywo, które często jest sprzedawane w Polsce pod nazwą dyni hokkaido. Chociaż ku mojemu zdziwieniu, niekoniecznie jest to odpowiednia dla niego nazwa. 

Przepis na japońską dynię na słodko

Budynek Narodowego Muzeum Sztuki w Osace

Muzeum na niebiesko

Sztuka współczesna w Osace

Wszelkie wytwory sztuki są dla mnie dość ciekawym zagadnieniem. Nie posiadam rozległej wiedzy na jej temat, po prostu, lubię od czasu do czasu wyskoczyć na jakąś wystawę. A National Museum of Art bez wątpienia jest warte odwiedzenia. Po pierwsze sama budowla intryguje. Ma odnosić się do żywotności pędów bambusa, które symbolizują rozwój jak i wzrost roli sztuki nowoczesnej. Chociaż mi osobiście konstrukcja ta skojarzyła się bardziej z jakimś owadem.

Korytarz muzeum NMAO Z innego piętra

Instalacja tuż przed muzealnym sklepem

Przed zachodem słońca

Godziny otwarcia

Muzeum zwykle otwarte jest między 10-17, jednak w piątki i soboty aż do 20.
Warto jednak sprawdzić na stronie, gdyż często jest zamknięte.

Ceny biletów

Cena nie należy do wygórowanych to ledwo 430 yenów. Co więcej jeśli przybędziecie później pomiędzy  17 a 20 zapłacicie tylko 250 yenów. Do tego w w każdym miesiącu są darmowe dni, dlatego sprawdźcie koniecznie przez odwiedzeniem.

http://www.nmao.go.jp/en/info/about.html

Strona internetowa NMAO

Główny budynek muzeum

Muzeum Nauki w Osace

A kto z Was bawił się w głuchy telefon

To jest podobno robot

Einstein na pogawędce z przodkiem

Rozmieszczenie wystaw w Muzeum Nauki w Osace

Dojazd

Danie wraz z pochrzynem tuż obok W japońskiej kuchni, bardzo często tekstura dania bywa ważniejsza od smaku. Istnieje takie określenie jak betabeta (ベタベタ), które oddaje kleistość potrawy. Taką właściwością odznacza się np sfermentowana soja (natto), lub okura (warzywo). Japończycy uważają posiłki o takich właściwościach za bardzo zdrowe. Dla nas chyba ta kleistość kojarzy się dość nieprzyjemnie. Na tą chwilę, nie przychodzi mi do głowy żadne polskie danie o podobnej. Niektórym bez wątpienia może to przeszkadzać w smakowaniu dań. Mimo tego warto przyrządzić danie z chińskim yamem zwanym inaczej pochrzynem chińskim. Chociaż nie jest raczej powszechnie znany, bywa uprawiany i w Polsce. Najczęściej jako roślina ozdobna. W kuchni japońskiej stosuje się starty nagaimo jako dodatek do makaronów. Pochrzyn w startej postaci nazywany jest tororo. Tororo miesza się z sosem sojowym, dashi i cebulą dymką lub wasabi. Może was zaskoczyć jak ciężko jest obrać chińskiego yama. Jest tak śliski, że mi parę razy wyskoczył z dłoni. Przygotowany przeze mnie sos totoro wymieszałam z ryżem, można go jednak równie dobrze dodać do makaronów. Bardzo jestem ciekawa, czy można go znaleźć w Polsce, w Japonii jest powszechnie stosowany. Uznaje się, że zawiera on znaczące ilości witaminy C i B, jak również wpływa pozytywnie na trawienie dzięki dużej ilości błonnika. Podobno może służyć jako zastępnik jajek, lub pszenicy. Jest więc świetną alternatywą dla wegan i wrogów glutenu. Szczerze mówiąc gdy poczytałam o nim, byłam zaskoczona, że nie pojawił się w Polsce, tym bardziej, że można go u nas uprawiać.

Przepis na tororo (starty chiński pochrzyn lub yam):

Składniki:

Chiński pochrzyn              60 gramów

Główna wystawa Museum of Housing and Living

O Muzeum of Housing and Living

( Zamieszkania i jego warunków)

Jak trafiłam do muzeum, o nazwie, którą karkołomnie usiłowałam przetłumaczyć? Usłyszałam, że należy ono do jednego najpopularniejszych w Osace. Mój japoński wciąż nie jest na tyle zaawansowany by sprawdzić statystyki i zaoferowań Wam sprawdzoną opinię. Jedno jest pewne, wyskakuje jako jedno z tych najważniejszych. 

Koty i psy też są

A co właściwie oferuje? Przedstawia interaktywną replikę Osaki z czasów Edo. Do większości domów można wejść i dotyknąć eksponatów.

Ponad to, możecie również obejrzeć makiety miasta z różnych okresów. W momencie gdy odwiedzałam ten przybytek towarzyszyła mu wystawa specjalna przedstawiająca tradycyjne japońskie malowidła. Obecnie zaś można obejrzeć sprzęty domowe z różnych epok używane do gotowania i sprzątania. Warto sprawdzić na stronie. Nie polecam jednak korzystać ze strony angielskiej, już lepiej użyć własnego translatora bo ten wbudowany w stronę totalnie się nie sprawdza (jest to niestety reguła w przypadku większości stron miejsc turystycznych w Japonii). 

Jedna z makiet

Kolejna już nowocześniejsza

Muzeum nie zrobiło na mnie wielkiego wrażenia. Być może dlatego, że to samo widziałam w tokijskim muzeum Edo, które jest większe przez co też pewnie mniej zatłoczone. Rozumiem jednak czemu jest dość popularne. Można w nim wypożyczyć kimono za cenę zaledwie 500 jenów na pół godziny i robienie zdjęć nie stanowi żadnego problemu. 

Jeśli chcecie skorzystać z tej opcji, przyjdźcie jak najwcześniej gdyż kolejka jest całkiem pokaźna. Bilet na kimono dostaje się korzystając z automatu.

Ruchome schody ozdobione malowidłowami

Podsumowując, uważam, że dla kogoś kto jest pierwszy raz w Japonii jest to świetne miejsce warte zobaczenia.

Biedronka w azjatyckim wydaniu

Tenjinbashi najdłuższa ulica handlowa w Japonii

Gdy już skończycie jego zwiedzanie muzeum czeka na Was  handlowa ulica Tenjinbashi, która ciągnie się około 2.6 kilometra. Daje wam szansę na zobaczenie wszelkiej maści sklepów typowych dla Japonii. 

Jedno z moich ulubionych wejść

Bramy na szczęście?

Co więcej jest dość szeroka i długa, dlatego nie należy do nadmiernie zatłoczonych. Przy czym dach schroni Was przed deszczem. W miejscach gdy musicie pokonać skrzyżowania będziecie mogli zaobserwować zmieniające się dekoracje bram wejściowych.  Możecie bez problemu się  posilić zarówno street food, lub wskoczyć do którejś z restauracji. Nie zabraknie też potencjalnych pamiątek, oraz świątyń. Możecie między innymi odwiedzić również Tenmangu.

Czy ktoś wie co to za zwyczaj?

Zapraszam więc do poznania Osaki z mniej oczywistej i równie ciekawej strony. 

Dojazd

• Linią Sakaisuji: stacji Tenjinbashisuji 6-chome skierujcie się w prawo i udajcie do windy.

• Linią JR  Osaka Loop Line wysiądźcie na  stacji Tenma przez wyjście numer 2 skierujcie się w lewo by następnie przejść około 500 metrów prosto

Ciekawe jest to, że muzeum nie zajmuje całego budynku tylko jego część. Gdy wysiądziecie na stacji Tenjinbashisuji 6-chome skierujcie się w prawo i udajcie do windy by wjechać na ósme piętro.

Godziny otwarcia  

Muzeum jest zamknięte we wtorki. Warto sprawdzić na wszelki wypadek na stronie, dni zaznaczone na różowo to te, w które muzeum jest niedostępne.

http://konjyakukan.com/kaikanjikan.php

Ceny biletów

Cena biletu za wystawę stałą to 600 jenów dla dorosłych, 300 dla uczniów liceum i studentów. Muzeum jest darmowe dla młodszych dzieci i starszych powyżej 65 lat. 

Cena biletu za wystawy dodatkowe może się wahać, zwykle to 300 jenów, przy czym cena maleje w przypadku zakupu dostępu do całych zasobów muzeum. 

Wypożyczenie kimona 500 jenów.

Strona internetowa 

http://konjyakukan.com/

Przed wejściem do muzeum

Historia i zbiory muzeum

Jedna z makiet znajdujących się w muzeum

Dojazd:

Godziny otwarcia :

Od 10:00 do 17:00 (ostatnie wejście o 16:30)

Zamknięte:

W poniedziałki i w Nowym Roku

Strona internetowa:

Rzodkiewka, rzodkiew, rz, rz...........

Rzodkiewka to jedno z moich ulubionych warzyw. Teraz trochę  mi za nią tęskno, szczególnie w towarzystwie twarożku. Na pocieszenie pozostaje mi rzodkiew japońska. Daikon jest zwyczajnie przepyszny. Po pierwsze chrupki, a to jest dla mnie jedna z nadrzędnych wartości warzyw. Po drugie soczysty. Dodatko gdy ugotowany, ma tendencję przejmować smak potrawy wzbogacając się, i nie tracąc zarazem oryginalnej ostrej nuty.

Jedno warzywo, a tyle zastosowań. Najprościej go zetrzeć wymieszać z ponzu bądź sosem sojowym i dodać jako dressing do mięsa bądź warzywnych kotletów. Można też daikon drobno pokroić i wykorzystać jako sałatkę. Ale świetnie smakuje gotowany. Dlatego dzisiaj zupa. 

Bardzo prosta i pożywna. Oczywiście z pastą miso. To alternatywa dla tych  wszystkich, którzy nie są fanami szpinaku. Chociaż jeśli jesteście eksperymentatorami, bierzcie wywar dashi, wrzucajcie warzywa a na koniec po przestudzeniu dodawajcie miso i znajdźcie swóją ulubioną.

Przepis:

Składniki:

Smażone tofu    5 g

Daikon              30 g

Liście daikon     5 g

Miso                  8 G

Wywar dashi     150g

Przygotowanie:

Daikon kroimy na grubsze ładnie prezentujące się kawałki. Smażone tofu kroimy w większą kosteczkę. Wszystkie składniki razem z liśćmi wrzucamy do gotującego się dashi. Gdy warzywa nabiorą miękkości wyłączamy gaz. Po lekkim przestudzeniu dodajemy miso (o rodzajach miso możesz poczytać tutaj).