Szpinakojajecznica — domowa japońska kuchnia chlubi się użyciem mikrofalówki

By To Nie Manga - 29 stycznia

Jajecznica ze szpinakiem a może szpinakojajecznica jak kto woli

Szpinakojajecznica idealnym śniadaniem

Są tu jakieś leniuchy, które lubią zdrowo i smacznie zjeść, ale nie chcą się narobić? Jeśli tak to zapraszam, bo będzie krótko i treściwie. Poranki są dla mnie ciężkie. Budzę się w trybie zombiaka i dopiero po porcji jogi, i śniadania z kawą udaje mi się przebudzić. W związku z tym jestem ostatnią osobą, która wznosi się na wyżyny sztuki kulinarnej rankiem.

Być może was to zaskoczy, ale wiele japońskich przepisów jest napisanych pod użycie mikrofalówki. Jeśli jednak takowej nie posiadacie lub wyrzekacie się jej z powodów zdrowotnych, spokojnie można użyć patelni.

Śniadanko mega proste, z dużą ilość protein oraz moim najukochańszym szpinakiem, którego nigdy dość. Chociaż stołówki w Polsce próbowały mnie do niego obrzydzić, na szczęście, gdy zaczęłam, sama gotować odkryłam jego potencjał, i jest ze mną po dziś dzień. Nie przedłużajmy więc.

Przepis banalny jak zawsze. Czas zakasać rękawy. Podzielcie się ze mną wynikami lub zdjęciami z waszych wersji, również na moim Instagramie Not_A_Manga. Myślę, że można tutaj poszaleć i przedstawić inne jego wersje. Ja czasem mieszam jajko z poszatkowaną kapustą i pokrojoną szynką (bekon w Japonii jest dość niesmaczny), przyprawiam jedynie solą z pieprzem, i wstawiam do mikrofali na 3 minuty.

Składniki:

Jajka 3

Szpinak około 100 gramów

Bekon (można użyć szynki) 25 gramów

Majonez 1 łyżka

Sól, pieprz do smaku

Wykonanie:

Umyj i porwij szpinak na większe kawałki. Wrzuć do mikrofali na półtorej minuty (600 W), po wyjęciu zanurz w zimnej wodzie, wyciśnij.
Pokrój bekon w kostkę.
W misce wymieszaj jajko ze szpinakiem, bekonem, majonezem i solą, pieprzem. Podgrzej w 600 W przez 3 minuty.

Gotowe do wszamania!

Przepis pochodzi z książki てんきち母ちゃんのゆる糖質オフのやせる献立－たっぷり食べてウエストマイナス9cm!

Dedykowanej dla matek, które przez ograniczenie cukru chcą stracić centymetry w talii. Postanowiłam większość z nich zamieścić na blogu, gdyż są dość zdrowe jak na codzienną japońską kuchnię. Mało jest w nich cukru, soli i mięsa, a bardzo dużo warzyw, co niestety nie jest typowe. Do tego dania są bardzo proste w przygotowaniu, dlatego polecane dla zarobionych ludzi (czy to matek, czy ludzi z ograniczonym czasie, którzy chcę zdrowo gotować). Możecie książkę zakupić na Amazonie. Polecam!. Blog autorki Inoue Kanae również warto sprawdzić.

0 Comments

KOGEL MOGEL

Czarodziejskie szminki z Japonii

By To Nie Manga - 24 stycznia

Alicja i jej szminka

O szminkach z drugiej ręki

Blogerka modowa to nie ja. Mejkap nie jest mi raczej bliski.
Lubię się lekko pomalować. Jednak całe moje zabiegi trwają góra pięć minut.
Krem BB, trochę pudru, pomalować oczy kreską, na imprezę dołożyć cień do powiek. Do ust zwykle mentolowa pomadka (dajcie znać, jeśli chcecie poznać moją ulubioną markę)

Szminkowe tragedie

Szminki zawsze kłóciły się z moją filozofią życiową niezawracania dupy. Bo to trzeba taką porządnie nałożyć by nie wychodziła gdzie nie trzeba, a potem uważać, by jej nie rozmazać. Co w moim przypadku jest nie lada wyzwaniem.

Kto jest fanem małej Syrenki

Błyszczykowe problemy

Później pojawiły się błyszczyki. Tylko że tutaj kolejny problem. Zawieje wiatr, obróć głowę i się włosy przylepiają.

Czarodziejska szminka

Pamiętam za to szminkę, która zmieniała kolor ust. Moja mama miała taką, która tworzyła na ustach zabójczo różowy kolor,dość długo się utrzymujący.
Jednym słowem wygoda i mała upierdliwość.
Gdy zobaczyłam więc szminki z Arielką, Alicją z Krainy Czarów i Bellą z Pięknej i Bestii długo się nie namyślałam.

Three blooming lip color

Disneyowe szminki - Blooming Lip Color

Szminki, by uczynić je jeszcze bardziej fikuśnymi zawierają ususzony w środku kwiatek, jak ostrzega producent, niejadalny.
Mnie te szminki fajnie barwią usta i ich nie wysuszają.

Blooming Lip Color Alice

Sprawdziłam ich skład na Lupa Kosmetyczna i wygląda na porządny (Isostearic acid, Hydroxystearic acid, Isononyl isononanoate, Caprylic acid, Ethylhexyl palmitate, Pentaerythrityl tetraisostearate, Tocopheryl Acetate).

Najciekawszy jest tutaj pigment RED 27 w Azji nazywany pigmentem 218. To on właśnie zabarwia nasze usta. Mieszany z innymi kolorami może dawać różny poziom intensywności.

Pigment zmieszany z olejami nie pokazuje swojego koloru, ten pojawia się, dopiero gdy rozpuści się na naszych ustach. Warto sprawdzić na sobie, czy taki kolor nam odpowiada, jak rozprowadza się na naszych ustach i jak długo na nich trzyma.

Zachęcam was do takiej zabawy.

1 Comments

W GARKUCHNI Z AMATORKĄ

Wegańska sałatka z wakame i boczniakami – prosta japońska przystawka

By To Nie Manga - 08 stycznia

Wakame z boczniakami — a tuż obok ich sucha wersja

Wakame – wodorost, który nie zalatuje rybą

Nie ma japońskiej kuchni, bez wodorostów. Ja mogę pożerać nori w niezliczonych ilościach, gdy otaczają „kanapkę z ryżu” (onigiri) lub w formie chipsów, zdarzało mi się, też wrzucać je pocięte na gorący ryż.

Moja znajomość z wakame była jednak mniej przyjacielska. W zupie miso proszę bardzo. Ich dwie lub jedna falowana wstęgi podchodziły mi jak najbardziej. Jednak w sałatkach były dla mnie za mdłe, ich słodki smak jakoś mnie odpychał. Jednak nie ma co kryć, że ten produkt warto dodać do diety. Zawiera w sobie jod, magnez, kwas foliowy, witaminy A, K, C, E, B. Do tego fukoksantynę, która wspomaga układ pokarmowy, przez wpływ na hamowanie akumulacji tłuszczu i jego utlenianie, dodatkowo wpływa pozytywnie na układ krążenia. Przydatne są też kwasy omega-3. Muszą jedynie uważać na nie osoby, które źle reagują na wysokie stężenie jodu i sodu. Z minusów warto dodać, że jest to niestety gatunek bardzo inwazyjny, zagrażający naturalnej florze, dlatego kto wie, może kiedyś stanie się czymś, co będziemy jeść na co dzień.

Pamiętajcie o tym, że wakame są trochę magiczne, suszone praktycznie czarne po zamoczeniu w wodzie zmieniają kolor na zielony i powiększają swój rozmiar. Dlatego małe opakowanie może starczyć wam na dość długo.

Dzisiaj zjemy je z boczniakami (japońskie ringi), które są całkiem popularne w Polsce wśród wegan czy wegetarian, łatwo dostępne, zdrowe i pyszne. Przepis wegański, o co w kuchni japońskiej nie jest tak wcale łatwo. Przygotowanie banalne jak zawsze. Czas zakasać rękawy. Podzielcie się ze mną wynikami lub zdjęciami z waszych wersji, również na moim Instagramie Not_A_Manga.

Składniki:

Suszone wakame 2 łyżki (4 gramy)

Boczniak 1 (40 gramów)

Olej sezamowy 1 łyżeczka

Sół do smaku

Wykonanie:

Suszone wakame namocz w wodzie przez około 5 minut. Bocznika pokrój na cienkie paseczki.
Wakame z boczniakami zalej olejem sezamowym z solą i wymieszaj. Wstaw pod przykryciem do mikrofalówki na 2 minuty przy 600W. Gotowe.

Przepis pochodzi z książki てんきち母ちゃんのゆる糖質オフのやせる献立－たっぷり食べてウエストマイナス9cm!

0 Comments

PODRÓŻE MAŁE I DUŻE

Magiczna rozświetlona noc w Takaishi - Japonia, o której cudzoziemcy zapominają

By To Nie Manga - 28 listopada

Małe wydarzenia też niosą w sobie jakąś magię

Poszukiwanie ciekawych wydarzeń w Japonii

Wiem, że większość z ludzi interesujących się Japonią, lubi czytać o tych popularniejszych miejscach.

Słonecznik namalowany i podpisany

Często ludzie piszący o niej, dużo bardziej popularni ode mnie twierdzą, że pokazują tę prawdziwą Japonię.

Jak łatwo przemieć zwykłe słoiki w coś pięknego

Doprawdy bywa, że zastanawiam się, czy ja tutaj żyję już ponad pięć lat, a może to tylko sen. Gdybym pokazała, jak wygląda moje najbliższe otoczenie, moglibyście być niejako zaskoczeni. Z drugiej strony, ja lubię dziwaczne połączenia brzydoty i zniszczenia.

Czas na zdjęcia

Dużo większe wrażenie, niż wypasione budynki i świątynie robi na mnie natura. Póki mieszkam blisko parku, znoszę przejeżdżające pociągi i samochody tuż pod moimi oknami na parterze. Do tego zwykle mój dzień pracy to jest około 12 godzin poza domem. Dlatego też w weekendy, nieszczególnie porywa mnie pomysł, by gdzieś tłuc się pociągiem, by potem w tłumie przeciskać się, by zobaczyć jakieś super miejsce i czekać, aż wszyscy odbębnią konieczne selfi.

Kreatywność nie zna granic

Zarazem Japonia oferuje całkiem dużo możliwości dla ludzi takich ja. Trochę sceptycznych, trochę leniwych.

Gdzie jest mój słoik?

Wystarczy przeglądać na bieżąco ogłoszenia na tablicach w okolicy bądź te w większych centrach handlowych. Tak też trafiłam na małe wydarzenie dość blisko mojego domu.

Płoną ognie, płoną ognie

Rozświetlona lampionami noc w Takaishi

Na osiedlu, na malutkim skwerku w pobliżu rzeki porozstawiano około 5000 tysięcy świeczek w słoiczkach.

Takaishi candle festival

W trakcie wydarzenia odbywały się też różne koncerty i pokazy. Przyjemnie też patrzyło się na dzieci, które były wyraźnie zaczarowane niektórymi lampionami.

Kontemplacja

Na miejscu były też stoiska z festiwalowym jedzeniem; banany w czekoladzie, smażony makaron, owoce w cukrze itp.

Inni robią zdjęcia, robię i ja

W tym roku niestety się nie odbył. Miejmy nadzieję, że przyszły rok będzie już dla nas wszystkich normalniejszy.

Serce

0 Comments

PODRÓŻE MAŁE I DUŻE

Pieszo przez ogrody i świątynie w niedocenianej Wakayamie

By To Nie Manga - 18 października

Widok z góry na ogród Bandoko Teien

Lubię drugiego stycznia wyruszyć na przechadzkę po świątyniach, by zaopatrzyć się w talizmany, które mają mi zapewnić zdrowie, dobrobyt i sławę. Zarazem jednak nie jestem wielką fanką świątyń i strasznie nie chce mi się o nich pisać. Wiem, że powinnam się zachwycać, ale ja zwyczajnie nie czuję w nich duszy, a przynajmniej nici do połączenia z moją. Wciąż jednak próbuję dać im szansę. Przez ostatnie dwa lata wybierałam się na podbój Kioto, tym razem jednak miałam ochotę uciec od tłumów i być bliżej przyrody.

Okazało się, że mój wybór Wakayamy był dobrą decyzją. Szczególnie dwa pierwsze miejsca, znajdujące się na totalnym pustkowiu, do których dociera się po wąskich, pnących się to w górę to w dół schodkach pomiędzy domami miejscowych, dały mi ten moment poczucia, że zaglądam do prawdziwej Japonii, a przynajmniej do prywatnych mieszkań Japończyków.

Potem było już zwyczajniej. Jednak polecam Wam tę trasę jeśli lubicie chodzić i szukacie urozmaicenia. Zabieram Was dzisiaj w wyprawę, gdzie przyroda, świątynie i ogrody dadzą Wam ukojenie i zdrowo się nachodzicie przy okazji.

Schody w górę

Trochę nam zajęło dotarcie do Saizaki krętymi uliczkami, wolno sunącym autobusem, co dało szansę na podziwianie zapierającyh dech widoków na morze. Gdy wysiedliśmy, ruszyliśmy schodkami w dół, by zerknąć w przelocie na port i kołujące jastrzębie, a potem znowu wspiąć się do góry i zobaczyć park w całej jego okazałości.

Suszące się się ryby

Kafejka w wyludnionym miasteczku

Ogród Bandoko Teien zajmuje dość niewielki teren, ale mimo tego jest wart zwiedzenia ze względu na jego położenie.

Widok na port w okolicach Wakayamy

Zimowa aura

Prywatna plaża ogrodu

Kiedyś na jego terenie znajdowała się forteca, ze względu na wysunięcie tego terenu niczym nosa, który stał na straży pokoju Japonii. Niestety po budynkach nie ma praktycznie śladu, ale widok na okoliczne skały i morze nagradza nas z nawiązką za przebyty trud w dotarciu do tego miejsca.

Dwie skały stanowiły jedną z największych atrakcji

Przez dziurkę w skale photo boot.

Selfie skały

Punkt ten jest wyjątkową częścią Narodowego Parku Setonaikai. Dzisiaj można tam grillować, łowić ryby, a nawet korzystać z prywatnej plaży.

Godziny otwarcia:

Od kwietnia do sierpnia 9-18.

Od września do marca 8-15. Park zamykany podczas silnych opadów deszczu.

Ceny biletów:

Dla dorosłych 600 jenów, 300 dla dzieci.

Opłata za korzystanie z grilla od 3000 do 7000 jenów, wymagana rezerwacja.

Opłata za parking wynosi 500 jenów.

Dojazd: Najpierw do stacji Wakayamashi, by przesiąść się w autobus zmierzający do Saizaki

Strona internetowa ogrodu Bandoko Teien

Czas coś przekąsić?

Chociaż nic nie kwitło, natura wciąż rodziła.

Przebijając przez cyprysy

Schodzimy

Latarnia tuż obok

Ogród Yosuien

Zerkamy z boku

Do kolejnego punktu wycieczki udaliśmy się pieszo. Można co prawda skorzystać z autobusu, wybraliśmy jednak tryb oszczędnościowy. Zeszliśmy więc do portu, by następnie przejść przez dwa opuszczone tunele.

Tunel numer jeden

Tunel drugi

Prawie się miałam ochotę uszczypnąć. Zamiast spodziewanych tłumów, wszędzie pustki. Japończycy zwykle na początku wylegają tłumnie by odwiedzić świątynie po raz pierwszy w roku (初詣 Hatsumōde). Czasem nawet powątpiewałam czy zmierzamy w dobrym kierunku, gdy na naszej trasie spotkaliśmy tyle opuszczonych domów i porzuconych samochodów.

Brama wejściowa

Jednak pośrodku niczego znaleźliśmy się w ogrodzie zbudowanym przez Tokugawę Harutomi.

Można się tutaj nachodzić

Jeden most

Drugi most

Służył on podobno jako miejsce wypoczynku i rozrywki dla cudzoziemców. W parku zobaczycie piękny staw, poprzecinany paroma mostkami.

Pokój herbaciany z małym stawem

Na jego terenie znajduje się również pokój herbaciany. Wiem, że teraz pewnie czekacie, aż zachwycę się harmonią i pięknem tego ogrodu. Przyznam się jednak, że po jakimś czasie przewidywalność takich miejsc działa na ich niekorzyść. Do tego natura wydaje się tutaj strasznie ograniczona przez człowieka.

Mała świątynka

Jednak w tym miejscu czekają na nas niespodzianki. Chociaż nie można oprzeć się poczuciu, że sosny są zbyt równo rozmieszczone, widok na góry nadaje temu miejscu dodatkowej aury. Podobno w czerwcu zachwycające są hortensje obsadzające ścieżkę.

Słony staw

Na koniec zaś przyjrzymy się stawowi. Widzicie, to co ja? Ostrygi? Jak to, w stawie? Tutaj zaskoczenie, woda w zbiorniku jest słona, dlatego można w nim zaobserwować przypływy i odpływy. Doliczmy jastrzębie fruwające nam nad głowami i parę słodkich kaczek, by podnieść status czegoś, co mogło się wydawać nudnawe (chociaż na głos byście się nie przyznali).

Przyglądają się nam jastrzębie

Godziny otwarcia:

Od kwietnia do sierpnia 9-18.

Od września do marca 8-17.

Kaczek też nie brakuje

Ceny biletów:

Dla dorosłych 600 jenów, 300 dla dzieci.

Dojazd:

Najpierw do stacji Wakayamashi, by przesiąść się w autobus zmierzający do Nagaji, stamtąd czeka Was 750 metrów spaceru.

Strona internetowa ogrodu Yosuien

No niby nie jest wysoko

Świątynia Wakaura Tenmagu

Czas już powrócić do cywilizacji i tutaj nadchodzi kolej na świątynie. Trza gdzieś kupić talizmany na nowy rok. Mogłabym to właściwie przemilczeć, ale co tam, może kogoś podniesie to na duchu. Jest taka strona Ch*** pani domu, ja nigdy się nie czułam żadną panią, ale na pewno mogę się podpiąć pod kategorię “Ch*** turystka”. Moje planowanie to jest zwykle zerknięcie na mapę, wypisanie lokacji i sprawdzenie ich na szybko. Niejednokrotnie kończyło się to zonkiem w postaci zaskoczek na drodze.

Ale tutaj nie wygląda to za łatwo

Tym razem również się bez nich nie obyło. Jakoś tak przez przypadek nie załapałam, że większość świątyń będzie się znajdować na wzniesieniach.

Tak to wygląda z góry

Świątynia z wysoka

Na swoją obronę mam to, że nie udało mi się nigdzie znaleźć informacji jak wysoko, jest ona umiejscowiona. Więc ja Was ostrzegam, po przejściu przez bramę możecie się lekko zasapać. Przy okazji poczuć nieswojo, gdy wyprzedzi Was jakiś dziarski staruszek lub staruszka. Wszelkie niedogodności znikają, gdy zerkniemy na panoramę ze szczytu.

Kolejka do pomodlenia się

Patronem świątyni jest Michizane Sugawara, który zapisał się w historii jako uczony, poeta i nawet polityk w okresie Heian.

Tłumy po wróżbę

Teraz zaś wiele osób liczy na jego wstawiennictwo, by osiągnąć sukcesy naukowe. Więc tutaj już miejsce było zatłoczone, chociaż do wytrzymania.

Schodzimy z drugiej strony

Uwaga, podobno świetne miejsce do zobaczenia kwitnących śliw, których patron światyni był wielkim fanem.

Idziemy