Studzienka kanalizacyjna w Minoo Park

Wypady z Osaki

Niezmiernie mnie cieszy to, że w Japonii tak łatwo można podróżować. Bez wątpienia, w Polsce jest ogromna ilość urokliwych miasteczek, szlaków spacerowych. Niestety, większość z nich jest dostępna dla osób zmotoryzowanych, do których nigdy nie chciałam należeć. W Japonii zaś dość łatwo jest dotrzeć do nawet trochę oddalonych szlaków wycieczkowych, co więcej kraj dużo inwestuje w promocję turystyki wśród samych Japończyków. 

Na pieszą wycieczkę do parku Minoo (Minoh)

Do parku Minoo, położony zaledwie pół godziny od Umedy jest świetnym miejscem, jeśli chcecie odpocząć od miejskiego zgiełku. Szlak sam w sobie nie jest zbyt wymagający, a macie szansę natrafić na tak charakterystyczne orientalne akcenty, jak, świątynie, nastrojowe mosty, oraz tradycyjne japońskie budynki mieszkalne, nie wspominając o otaczającej nas przyrodzie, i wodospadzie wieńczącym cały wędrówkę.

Liść klonowy na stacji Minoo

Miejscowe przysmaki

Zaczynając od stacji Minoo, możecie zobaczyć charakterystyczny liść klonowy, który jest miejscowym przysmakiem. Tuż przed rozpoczęciem przechadzki możecie spróbować momiji tempura, są tą liście usmażone w głębokim tłuszczu. Może nie brzmi to zachęcająco, ale zapewniam Was, że są przepyszne. Wiele źródeł zapewnia, że dostępne są tylko jesienią, ja miałam jednak okazję spróbować ich jeszcze w marcu. Do tego jest też sporo wyrobów z yuzu, przepyszny cytrus popularny w Japonii, którego również warto spróbować.   

Pyszna tempura momiji Trochę nowocześnie Trochę staromodnie

Czas na mini kąpiel

Tuż przed wędrówką lub jeśli wolicie po koniecznie skorzystajcie z darmowego ashiyu, jednym słowem gorącej kąpieli dla stóp. Warto zaopatrzyć się w ręcznik. Ja nie byłam na to gotowa, jednak udało mi się kupić w pobliskim sklepiku za zaledwie 200 jenów i mogłam się zrelaksować.

Moczymy stópki

Mężczyzna pomagający matce przejść szlak

Warto poznać lepiej historię mikrobiologa Hideyo Noguchi

Posąg Hideyo Noguchi

Uwielbiam zieleninę, chociaż sałata do końca mi nie podchodzi. Za to szpinak, mogę szamać bez oporów. Co może wydawać się zaskakujące, biorą pod uwagę traumę z przedszkola. Zielona, rozgotowana, bezsmakowa breja. Teraz jeśli nie mam czasu, lekko podsmażam szpinak, dodaję trochę sosu sojowego i mini sałatka gotowa. Jednak w Japonii kiedyś przez przypadek kupiłam komatsunę. A co to takiego, zapytacie. W gruncie rzeczy też szpinak, zwany musztardowym. Łacińska nazwa tego warzywa to Brassica rapa var. perviridis, a nazwa jego wywodzi się od miasta Komatsugawa, gdzie w okresie Edo uprawiało się je na dużą skalę. Można je spożywać na surowo, oraz gotowane, smażone, piklowane, jak tylko sobie zażyczycie. Podobno jest zasobne w wapń.

Dzisiaj przedstawię Wam bardzo prostą potrawkę idealnie komponującą się z ryżem. Możecie zamiast komatsuny użyć szpinaku, a jeśli jesteście w Japonii koniecznie spróbujcie dla odmiany tego warzywa.

Przepis na potrawkę wieprzową z komatsuną:

Składniki:

Mieszanka A

Sake                   4 g

Pieprz                 0,3 g

Sos ostrygowy          5 g

Sos sojowy             2 g

Przygotowanie:

Mapa Nunobiki

Jak tam właściwie trafiliśmy

Ze szczytu w dół

Gdzie zwiał kotek?

Wspaniały pomysł na aktywizacje dzieciaków i paru szalonych dorosłych

Szlakiem ogrodów

“Statue of Mother and Child” (Statua matki z dzieckiem) W środku szklarni Kompleks Glasshouse

Podążając w dół zapatrzyłam się na przeróżne wiatraczki i zabawki dźwiękowe, które wzbudzały zainteresowanie dzieci. Chwilę później wyciągnęłam się na hamaku z pięknym widokiem na zatokę Kobe.

Wiatraczki w Herb Garden

Hamaki w Four Seasons Garden

Panorama Kobe W las ku wodospadom Po nasyceniu się widokami ruszyliśmy dalej mijając kolejne ogrody; orientalny, kwiatowy, owocowy i zaczęliśmy zmierzać w dół zbocza.  Zależało mi na tym by zobaczyć zbiornik wodny. Przyznam, że spacer w lesie jest niezwykle orzeźwiający w letni dzień, chociaż mogą Was dopaść komary. Następnie właściwie nie wiem jak trafiliśmy do małpiego mostu.  Staw Nunobiki Monkey Kazura Bridge Po jego przejściu zaczęliśmy schodzić by odkryć, że po chwilowym zbaczaniu w dół zaczyna się całkiem porządny szlak wspinaczkowy w górę, który może być całkiem niebezpieczny jeśli nie macie odpowiedniego obuwia. Do tego brakuje jakichkolwiek znaków nawet po japońsku. Mimo, że korzystaliśmy z map internetowych postanowiliśmy zawrócić, było coraz później i nie chcieliśmy utknąć w lesie, gdyż po ciemku mogłoby być naprawdę bardzo niebezpiecznie. Dlatego polecam to miejsce dla osób, które uwielbiają góry i mają dobrą kondycję i orientację w terenie. Mniej zaawansowanym podróżnikom zalecam w tych rejonach ostrożność i trzymanie się standardowego szlaku. Ostatni etap wycieczki to wodospady. Jest ich parę, a najpopularniejsze to Ontaki i Mentaki i Ontaki. Co najpiękniejsze, nie dość że znajdują się one tuż obok stacji Shin-Kobe to jeszcze miejsca te są bardzo odosobnione, praktycznie nie ma tam ludzi. A przed Mentaki można sobie spokojnie usiąść na ławeczce i pomedytować.

Wodospad Ontaki

Wodospad Mentaki To już koniec? Nie, czas na piknik. Zmierzając do stacji szliśmy wzdłuż rzeki i jakie było nasze zdziwienie gdy zobaczyliśmy zbiornik wodny tuż obok niej, i parking gdzie ludzie urządzili sobie piknik a do tego zwyczajnie się kąpali. Ja również skorzystałam by się lekko ochłodzić.

Zdecydowanie warto więc wybrać się w okolice Kobe w Nunobiki, chociażby wyskoczyć by odetchnąć od gwaru miasta jeśli jesteś w pobliżu stacji Shin-Kobe. Świetne miejsce do odwiedzenia latem, chociaż krajobrazowo bez wątpienia zachwyca jesienią. Zimą zaś dla zapalonych piechurów.

Dojazd

Na sam szczyt kolejką  Shin-Kobe Ropeway, która znajduje się tuż obok samej stacji Shinkansen Shin-Kobe. 

Nie wiem jak w Waszych domach, ale w moim raczej nie jadło się dyni, ani kabaczków. Przynajmniej nie w takiej ilości, bym dobrze o tym pamiętała. Kiedy zaczęłam mieszkać sama, spróbowałam przygotować zupę dyniową. Była to jedna z moich większych porażek kulinarnych. 

Dzisiaj chciałam Wam przedstawić bardzo prosty przepis na kabochę (japońską dynię lub kabaczka), który jest dość powszechnym tutaj daniem. A jego ogromną zaletą jest prosty sposób przygotowania. Właściwie najtrudniej jest pokroić samą dynię, potem pozostaje tylko gotowanie. Ja używam maszyny do ryżu, w zależności od twardości dyni gotuję się ona od 20 do 40 minut. Uwaga przepis nie jest wegetariański, gdyż zawiera wywar rybny. 

Myślę, że najlepiej do tego dania nadaje się zielone warzywo, które często jest sprzedawane w Polsce pod nazwą dyni hokkaido. Chociaż ku mojemu zdziwieniu, niekoniecznie jest to odpowiednia dla niego nazwa. 

Przepis na japońską dynię na słodko

Budynek Narodowego Muzeum Sztuki w Osace

Muzeum na niebiesko

Sztuka współczesna w Osace

Wszelkie wytwory sztuki są dla mnie dość ciekawym zagadnieniem. Nie posiadam rozległej wiedzy na jej temat, po prostu, lubię od czasu do czasu wyskoczyć na jakąś wystawę. A National Museum of Art bez wątpienia jest warte odwiedzenia. Po pierwsze sama budowla intryguje. Ma odnosić się do żywotności pędów bambusa, które symbolizują rozwój jak i wzrost roli sztuki nowoczesnej. Chociaż mi osobiście konstrukcja ta skojarzyła się bardziej z jakimś owadem.

Korytarz muzeum NMAO Z innego piętra

Instalacja tuż przed muzealnym sklepem

Przed zachodem słońca

Dojazd do Narodowego Muzeum Sztuki w Osace NMAO

Godziny otwarcia

Muzeum zwykle otwarte jest między 10-17, jednak w piątki i soboty aż do 20.
Warto jednak sprawdzić na stronie, gdyż często jest zamknięte.

Ceny biletów

Cena nie należy do wygórowanych to ledwo 430 yenów. Co więcej jeśli przybędziecie później pomiędzy  17 a 20 zapłacicie tylko 250 yenów. Do tego w w każdym miesiącu są darmowe dni, dlatego sprawdźcie koniecznie przez odwiedzeniem.

http://www.nmao.go.jp/en/info/about.html

Strona internetowa NMAO

Główny budynek muzeum

Muzeum Nauki w Osace

A kto z Was bawił się w głuchy telefon

To jest podobno robot

Einstein na pogawędce z przodkiem

Rozmieszczenie wystaw w Muzeum Nauki w Osace

Czwarte piętro jest poświęcone eksploracji kosmosu, trzecie i drugie, szeroko pojętej nauce, przy czym na trzecim w języku japońskim odbywają się pokazy, na pierwszym piętrze dowiadujemy się więcej o elektryczności.

Dojazd