Może was to zaskoczy, ale dzisiaj w głównej roli mamy sezam. Zdjęcie jest mylące, bo go przecież nie widać. Tylko uwaga, sezam  został użyty w zmielonej formie. 

Nasiona te królują w kuchni japońskiej. Dodaje się je często do warzyw w mielonej postaci, równie często na oleju sezamowym się smaży oraz polewa nim potrawy. A nasionami posypuje się zarówno nasionami białymi, jak i czarnymi. 

Myślę, że w Polsce też jest coraz częściej używany. Jego właściwości przyprawiają o zawrót głowy. Podobno 50 miligramów sezamu pokrywa połowę dziennego zapotrzebowania na wapń. Dodajmy antyoksydanty i cynk, by w pełni docenić jego znaczenie. 

Wstyd pomyśleć, że mi się głównie kojarzył z sezamkami, zanim zaczęłam się interesować tym jak smacznie i szybko sobie gotować. Nie znałam zastosowania jego mielonej wersji. A można np. zmieszać ją z masłem, by wszamać na toście. Albo obtoczyć nim warzywa dodając trochę miso i oleju kokosowego, smarowacz premium. 

Do tego dokładam wam skrzydełka z twistem. Sos, czy to marynata, w którym są przygotowane, sprawiają, że mięso jest soczyste w środku. Wegetarianie mogą wypróbować je na grzybach, a weganie zobaczyć czy majonez z aquafaby by się tu sprawdził. 

Na koniec dodaję lekko podsmażoną dynię i papryczki shishito (shishitou). Ten ostatni produkt Polacy będą musieli zamienić na raczej inny gatunek. W Japonii są one dość powszechne. Podobno charakteryzują się tym, że jedna na osiem czy dziesięć papryczek, jest tak ostra, że nie można jej zjeść.... 

Sama nigdy nie traktowałam ich jako pikantnych, dlatego nigdy nie usuwam z nich nasion. Jeśli Tabasco uważacie, za zwyczajny sos, który was nie rusza, ta papryczka będzie totalnie łagodna. Ja praktycznie do każdego dania dorzucam coś, bo je podkręci, więc mogę mieć trochę wypalone podniebienie. 

Z uśmiechem wspominam jedzenie z uczniami curry, gdy oni krzyczeli, pali, pali a ja nie czułam totalnie żadnego ognia.

Do dania pasuje chleb, o który można wytrzeć zatłuszczone palce, gdy już skończycie jeść skrzydełka. Przepis banalny jak zawsze. Czas zakasać rękawy. Podzielcie się ze mną wynikami lub zdjęciami z waszych wersji, również na moim Instagramie Not_A_Manga.

Przepis na skrzydełka z pomidorkami w sezamie

Na skrzydełka

Skrzydełka kurczaka              10

Papryczki (shishito)             10 malutkich

Dynia zielona kabocha            1/16

Mieszanka A

Majonez                          2 łyżki

Mieszanka curry                  2 łyżeczki

Sół                              pół łyżeczki

Na mini pomidorki

Małe pomidorki                   10-12

Mieszanka B

Zmielony sezam                   1 łyżka

Olej kokosowy                    1 łyżeczka

Miso                             1 łyżeczka

Przepis pochodzi z książki てんきち母ちゃんのゆる糖質オフのやせる献立－たっぷり食べてウエストマイナス9cm!

Dedykowanej dla matek, które przez ograniczenie cukru chcą stracić centymetry w talii. Postanowiłam większość z nich zamieścić na blogu, gdyż są dość zdrowe jak na codzienną japońską kuchnię. Mało jest w nich cukru, soli i mięsa, a bardzo dużo warzyw, co niestety nie jest typowe. Do tego dania są bardzo proste w przygotowaniu, dlatego polecane dla zarobionych ludzi (czy to matek, czy ludzi z ograniczonym czasie, którzy chcę zdrowo gotować). Możecie książkę zakupić na Amazonie. Polecam!. Blog autorki Inoue Kanae również warto sprawdzić.

Szkoły uczące japońskiego w Japonii, to jest temat na dłuższy post, przed którym się trochę wzbraniam. Dlaczego? Obawiam się, że będę się zbytnio koncentrować na negatywach. Ja jestem trochę takim uczniem z koszmarów. Nauka języka przychodzi mi trudno. To dość mozolny proces, szybko zapominam wiele rzeczy. Jeśli jednak jesteście ciekawi moich przepraw z japońskimi szkołami, dawajcie znać. Wtedy zbiorę jej szybciej. 

Ten post odnosi się do miejsca, gdzie DAIWA ACADEMY, zabrała nas, by odbębnić tzw. szkolną integrację. Mieliśmy niby razem spędzać czas, a jak zwykle Chińczycy poszli z Chińczykami, Wietnamczycy z Wietnamczykami a Rosjanie z Rosjanami. Ja z wiadomych względów nie mogłam iść z Polakami, więc przyczepiłam się do mojej koleżanki z ławki. Najpierw pojedliśmy, na barbecue, a potem połaziliśmy po BLUMEN HUGEL.

Nie znam niemieckiego, ale w prostym tłumaczeniu to Zakwiecone Wzgórza.Jego teren jest ogromny. Czym właściwie jest to miejsce? Jest to park inspirowany niemiecką kulturą. Najpiękniej wygląda wiosną, gdy zachwycają nas kwitnące kwiaty i zapylające je pszczoły. Dlatego warto sprawdzić okresy kwitnienia poszczególnych kwiatów (tutaj), by wybrać najlepszy czas dla siebie.

Słodka świnka

Godziny otwarcia:

Ceny biletów:

Dla dorosłych 1000 jenów, dla dzieci (do uczniów podstawówki) 600 jenów. Dzieci poniżej 3 roku życia za darmo.

Dojazd:

Strona internetowa Blumen Hugel

Chodzisz sobie po supermarkecie, nagle zauważasz jakieś zielone pędy. Bez namysłu wrzucasz je do koszyka. Czujesz się dzisiaj gotowa na przygodę. Potem odkrywasz, że kupiłaś pędy rośliny z rodziny Araliowatych, które są często zdrewniałe. Chociaż rosną we wschodniej Rosji, Chinach, Japonii oraz Korei, to popularne są w tych ostatnich krajach. Je się je głównie wiosną, Japończycy przegryzają pędy, Koreańczycy lubią też wszamać jej liście. Teraz pojawia się problem. Mam wrażenie, że w kraju kwitnącej wiśni, gdy nie ma się pomysłu na to, jak przygotować jakieś danie, zawsze zostaje jedna opcja; tempura. Nie wiadomo co zrobić, dawaj panierkę, wrzucamy na głęboki tłuszcz. Jak mówi mój partner, wszystko, co usmażone jest dobre. Tylko że jest to metoda gotowania, której nie cierpię. Więc udaję się do Koreańczyków, oni zaś lubią podsmażyć, podgotować, a następnie zalać ostrym sosem. Też jakoś nie wydaje się to najlepszym sposobem na poznanie nowego składnika.

Na piechotę poprzez świątynie w Kioto

Ponad trzy lata temu na przywitanie Nowego Roku wybrałam się na przeprawę po świątyniach Kioto. Jednak przez długi czas, coś mnie powstrzymywało przed opisaniem tej wycieczki. Chociaż mój blog jest bardzo kameralny i jest mało znany sieci, staram się pisać na niego po wcześniejszym zgłębieniu tematu. Ponieważ zaś nie posiadam wykształcenia historycznego, zwyczajnie obawiam się, że coś spitolę i napiszę jakieś bzdury.

Zarazem piszę tutaj by odnotować jakie miejsca widziałam i dowiedzieć się o nich czegoś więcej. Koniec więc z wymówkami. Tak się składa, że w czasie pandemii (kwiecień-maj 2020), mimo że w Japonii nie została wprowadzona twarda kwarantanna, zostałam na tę chwilę bez pracy. Zamiast więc załamywać ręce, postanawiam zrobić coś pożytecznego i opisać Wam moją pieszą marszrutę po tak znanym i często odwiedzanym japońskim mieście. Zaczynamy...

Nie da się przeoczyć złotego feniksa

Jeśli interesujecie się Japonią z pewnością, widzieliście ten budynek wielokrotnie. Złoty dach odbijający się w tafli otaczającego go stawu z dumnie prężącym się feniksem na jego szczycie. Szczególnie piękne są zdjęcia, gdy ktoś ma szczęście trafić na opady śniegu.

Pokój herbaciany Sekkei

Kolejne ciekawe miejsce to pokój herbaciany Sekkatei dobudowany w Edo. 

Aula Fudo

Na końcu zaś docieramy do Auli Fudo, malutkiej świątyni okolonej straganami z upominkami lub ulicznym jedzeniem. Możemy również spróbować zielonej herbaty wraz ze smakołykami.

Uliczne straganny

Kinkakuji jest dość tłumnie oblegane. My pojawiliśmy się pół godziny przed jego otwarciem a już, uformował się pokaźny tłumek.

Czas na zieloną herbatę

Godziny otwarcia: Od 9 do 17

Ceny biletów: Dla dorosłych 400 jenów, dla dzieci 300 jenów.

Dojazd: W zależności gdzie się znajdujecie, będziecie musieli skorzystać z autobusu do przystanku Kinkakujimichi.

Strona internetowa Kinkakuji

Świątynia Ryoanji (kamienny ogród)

Jeden z kamieni w ogrodzie Ryoanji

Gdy robisz zdjęcia podpórek drzew zamiast pięknych stawów

Przyjrzyjcie się fascynującej ścianie, nie tylko kamieniom

Wejście do restauracji

Dla fanów tego składnika restauracja specjalizująca się w gotowanym tofu. Sama za nim nie przepadam, więc ominęłam to miejsce szerokim łukiem.

Godziny otwarcia: 

Od 8 do 17 od marca do listopada. 

Od 8:30 do 16:30 od grudnia do lutego

Ceny biletów:Dla dorosłych 500 jenów, dla dzieci 300 jenów.

Dojazd:W zależności gdzie się znajdujecie, będziecie musieli skorzystać z autobusu 55 lub 50 do przystanku Ritsumeikan daigaku-mae, lub 59 Ryoanji-mae, albo dojechać Linią Keifuku Kitano do stacji Ryoanji.

Strona internetowa Ryoanji

Uśmiech Bodhisattwy, nad czym on tak rozmyśla w świątyni Koryuji

Świątynia Koryuji

Hala Kodo, podobno jeden z najstarszych drewnianych budynków w Kioto

Mimo że znajduje się w Kioto i praktycznie w mieście, to jest oazą spokoju, do której warto wyskoczyć. Do tego jest to nie byle jaka świątynia, gdyż uznaje się ją za najstarszą w Kioto. Zbudowano ją w 603 roku przez księcia Shotoku jako jedna z siedmiu, które zlecił. 

Chociaż znalazłam też informację, że książę ufundował tylko posąg. Jak to w takich przypadkach została zniszczona w 818 i 1150 roku.

Kioto Hala  Reihoukan (Shin-Reiho den0), w której można obejrzeć posągi

Pewnie jednak bym przeszła obok niej, gdyby nie zdjęcie posągu Buddy, które mnie do niej przyciągnęło. Posąg przedstawia Bodhisattwę  Maitreya siedzącego w pozie „Hokan Miroku” z lekkim uśmiechem na twarzy. 

Ten Budda z tego, co wyczytałam, jest czymś w rodzaju mesjasza, który w przyszłości ma zejść na ziemię z niebios i pomóc wszystkim dostąpić oświecenia. Niektóre źródła podają, że był to pierwszy obiekt zarejestrowany jako narodowy skarb w 1951 roku. 

Posąg zachował się w prawie nienaruszonym stanie, oprócz ułamanego palca, który ukruszył podobno jakiś zachwycony jej pięknem student. Podejrzewa się, że była ona pozłacana. Jednak do obejrzenia jest jeszcze parę innych statuy, jeśli opłacicie bilet. Co zdecydowanie polecam, gdyż nawet lekko przyciemniona salka dodaje im aury surowego piękna. 

Znalazłam też informację, że warto odwiedzić świątynię w sierpniu, gdy na jej malutkich stawach kwitną lotosy. Podobno w połowie października odbywał się tam festiwal, w którym byki przepychały się niczym wojownicy sumo poza wyznaczoną sznurem arenę, jednak w odróżnieniu od corridy nie lała się tam krew.

Godziny otwarcia: Od 9 do 17 , w święta 10-16:30

Ceny biletów: Za wstęp do mini muzeum z posągami 700 jenów

Dojazd: Na pieszo ze stacji Uzumasa linią JR Sagano lub autobusem do Uzumasa Koryu-ji-mae.

Przechodzimy fosę do zamku Nijo

Zamek Nijo

Ogród trochę smutny ale daje radę

Do tego styczeń nie jest najlepszym okresem na zwiedzanie ogrodów, trochę zieleni jest, ale wszystko ogołocone i smutne.

Jednak z pięknych bram na terenach zamku

Odbijający się w stawie budynek

Często może zastać was niespodziewany remont

• Honmaru (główną linię obrony)
• Ninomaru (drugą linię obrony)
• Ogrody otaczające Honmaru i Ninomaru

Ciekawie zwieńczone dzwony

Wchodząc do zamku, przekraczamy fosę, i widzimy bramę, która wzniesiona jest na ogromnych kamieniach. Rzuca się ona w oczy już z daleka.

Jedna z ciekawych konstrukcji na terenach

Opatulone na zimę

Godziny otwarcia:

Ceny biletów: Wejście do zamku i wstęp do pałacu Nishonamaru 1030 jenów dla dorosłych 350 jenów (gimnazjaliści, licealiści), 200 jenów dzieci. 

Za sam zamek dla dorosłych 620 jenów. Dla dzieci cena ta sama. 

Dodatkowo za obejrzenie galerii obrazów 100 jenów.